Geweld en relaties

"Brave" meisjes worden nog altijd minder weerbaar opgevoed dan jongens, waardoor ze minder in staat zijn om voor zichzelf op te komen.

"Stoute" jongens ontlenen een deel van hun identiteit aan een samenleving die gebaseerd is op het mannelijke-dominantiemodel, ze leren niet omgaan met hun emoties en gaan hun onmacht vaak compenseren door zich gewelddadig te gedragen. Ze zijn ook gevoelig voor boodschappen via de media waarin geweld wordt gebruikt om oplossingen te forceren.
Bovendien krijgen zij de laatste jaren de boodschap dat zij moeten veranderen. Ze verliezen een stuk van hun mannelijke identiteit en gaan dat nogal eens overcompenseren door geweld te gebruiken.

Dit denken in tegenstellingen - "brave meisjes" versus "stoute jongens" - is gevaarlijk en bevestigt de stereotypen. Het blijft echter voor veel jongeren een realiteit die hun relaties beïnvloedt.

Vaak kiezen jongeren binnen het "relatiespel " een partner die ze "na gebruik weer inruilen". Ze krijgen ook de boodschap om snel uit een ongelukkige relatie te stappen. Dat veelvuldig wisselen brengt uiteraard spanningen mee en negatieve gevoelens. Daarover moet worden gecommuniceerd en daar zijn jongeren nog niet echt in bedreven. Dat alles heeft zeker invloed op het gebruik van geweld tijdens en na het beëindigen van de relatie.

Er zijn ook de culturele verschillen, vooroordelen, attitudes tegenover geweld en ervaringen die de problematiek nog complexer maken. Zo weten wij uit onderzoek dat wie slachtoffer is geweest van geweld of getuige daarvan, zelf ook makkelijker geweld zal gebruiken.

We moeten jongeren gevoelig maken voor de problematiek van het geweld en hen erop wijzen dat "geweldig" heel snel kan omslaan in "gewelddadig". Maar we moeten ook vermijden hun schuldgevoelens te geven en met hen op zoek gaan naar alternatieven voor de brutale weg van geweld die het nog steeds doet bij velen.