| home |
| atlas |
| geweld |
| relaties |
| werelddag |
| 19|11|2005 |
| 19|11|2006 |
| 19|11|2007 |
| 19|11|2008 |
| 19|11|2009 |
| 19|11|2010 |
| rechtszaak |
| bzn de stobbe |
| STUK |
|
Geef hier een zoekopdracht |
 |
Werelddag tegen kindermishandeling : 19 | 11 | 2008
Klik op de foto's om te vergroten.
Download hier het volledige verslag met de toespraken.
Het verslag van werelddag 2008
Uitnodiging voor de werelddag
Bekijk alvast het programma
Met gemak je weg vinden
STUKYOUTOO
Het verslag van werelddag 2008
19 november 2008, Werelddag tegen Kindermishandeling was een mooie dag in het schitterende kader van het "Vlinderpaleis", met veel aanwezigen en veel persbelangstelling.
H.K.H. Prinses Mathilde zegde in haar toespraak dat ze de strijd tegen kindermishandeling en -verwaarlozing blijft steunen omdat het gewoon niet kàn dat kinderen geëxploiteerd worden of dat men hun welzijn en ontwikkeling schaadt. Nadien drukte ze op de rode knop om het eerste filmpje van het STUKYOUTOO project officieel op Youtube te zetten.
Jeugdrechter Fabienne Nackaerts reageerde dat het goed is dat er bijzondere aandacht wordt besteed aan de slachtoffers van kindermishandeling en dat het goed is dat jongeren hun ervaringen en bedenkingen rond kindermishandeling kunnen delen met leeftijdsgenoten. Maar ze voegde er ook aan toe dat we het als maatschappij aan onze noodlijdende kinderen verplicht zijn ieder kind perspectief en zekerheid te bieden.
Marleen Dejonckheere, directrice van het centrum voor integrale gezinszorg BZN De Stobbe opende met een sterke casus van een gezin dat reeds 12 jaar geleden gekend stond bij politie en hulpverlening maar waar al die tijd het geweld is blijven voortduren. Nogmaals herhaalde ze dat het schitterende traject dat de samenleving voorziet als een kind van zijn fietsje valt en zijn beentje breekt ook moet gerealiseerd worden voor het kind slachtoffer van gezinsgeweld.
Zowel Gouverneur Cathy Berx en Burgemeester Patrick Janssens benadrukten in hun tussenkomst dat ze hun verantwoordelijkheid voor deze kinderen willen opnemen. De aanwezigen keken vervolgens geboeid en ontroerd naar de 9 filmpjes die werden vertoond en naar het interview met de jongeren. Oprecht, helder en authentiek en met humor hebben jongeren in beelden deze problematiek vertaald.
Verder bracht de stadsdichter Joke van Leeuwen het gedicht 'ben ik'. Een stamelend maar, voor slachtoffers, zeer herkenbaar gedicht dat af sloot met een krachtig appel . "Zie wat ik zeg dat ik niet zeggen kan!" roept ons op om alert te zijn voor kinderen die in het verborgene met geheim geweld moet leven.
Tot slot zong Philip Robrecht "Wij zullen doorgaan" waarbij werd aangeven dat we onze verantwoordelijkheid zullen blijven opnemen en ons zullen blijven inzetten om van "veilige kinderjaren" een topprioriteit te maken. Alle aanwezigen kregen een bedrukt omslagje met papieren zakdoekjes een klein teken van aandacht voor kindertranen.
Nadien ging het evenement verder op het Theaterplein voor HetPaleis , tempel van kinder-en jongerencultuur, waar op de luifel de laatste zin van het gedicht prijkt als een blijvend baken in de stad.
naar boven
Toespraak van HKH Prinses Mathilde op de Werelddag tegen Kindermishandeling, Antwerpen, 19 november 2008
Dames en Heren,
Beste meisjes en jongens,
Dat we hier vandaag opnieuw samenzijn voor de Werelddag tegen Kindermishandeling is veelzeggend. Maar dat de maatschappij zich engageert om de aandacht hierop te vestigen, verheugt mij dan weer. Gelukkig is dit probleem dan toch bespreekbaar geworden.
Ik blijf de strijd tegen kindermishandeling en -verwaarlozing steunen omdat het gewoon niet kàn dat kinderen geëxploiteerd worden of dat men hun welzijn en ontwikkeling schaadt. Aandacht en een rigoureuze aanpak blijven nodig. Ik zou durven zeggen - nu meer dan ooit.
Het is immers bedroevend vast te stellen dat kindermishandeling die leidt tot kleutersterfte, spijtig genoeg tot op vandaag nog vaak voorkomt - en dat mishandeling juist voorkomt in de huiselijke kring, die kinderen geborgenheid, veiligheid en liefde zou moeten geven. Maar ook buiten het gezin moeten we alert blijven: op school, in de vereniging, binnen de vriendenkring. Zelfs tussen leeftijdgenoten vindt onverantwoord gedrag plaats. Het is belangrijk tijdig signalen op te vangen die kunnen wijzen op specifieke vormen van mishandeling.
Ik blijf dan ook herhalen dat "elk kind belangrijk is" en dat "elk kind evenwaardig is en de beste kansen verdient in het leven" We moeten ouders die het nodig hebben, ondersteunen om deze doelstelling te bereiken.
Een mishandeld kind draagt een geheim verdriet met zich mee dat het vaak niet kan uiten. Daarom is het zo belangrijk om bewustwording en preventie centraal te plaatsen in de aanpak van deze schrijnende toestanden.
Tot de jongeren hier aanwezig -maar ook elders- zeg ik het volgende:
Voor jongeren zoals jullie, die zich inschrijven in deze logica van preventie, die zelf actief het heft in handen nemen, heb ik veel bewondering.
Ik kijk dan ook echt uit naar jullie werk van de voorbije weken op school. Voor het eigen leed is er immers geen betere spreekbuis dan zijn leeftijd- en lotgenoten.
De filmpjes die jullie gemaakt hebben en die straks via het populaire YouTube de wereld worden ingestuurd, kunnen niet anders dan een positief effect hebben.
Jullie bijdrage zal zeker een enorme steun betekenen voor de jongeren die het slachtoffer zijn van misbruiken. Het zal hen helpen uit hun isolement te treden. Jullie boodschappen op het internet zullen hen helpen de opgelopen schade zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant te verzachten. Omdat jullie "laten zien, wat zij niet zeggen"...
Jullie hebben dat schitterend gedaan!
Dames en Heren,
Ik kijk samen met u met nieuwsgierigheid uit naar het resultaat, al ben ik er nu al van overtuigd dat de impact ervan groot zal zijn. Ik heb er alle vertrouwen in dat kinderen die slachtoffer zijn van gezinsgeweld er zich door gesterkt zullen voelen in hun zelfbeeld en waardigheid.
Ik nodig u nu graag uit te luisteren naar de jongeren zelf!
naar boven
Toespraak van Fabienne Nackaerts op de Werelddag tegen Kindermishandeling, Antwerpen, 19 november 2008
Mevrouw,
Mevrouw de Provinciegouverneur, Mijnheer de Burgemeester, Mijnheer de Voorzitter, Mijnheer de Procureur, Mijnheer de Stafhouder,
Dames en heren,
Jongens en meisjes,
Het onderwerp van onze samenkomst, kindermishandeling, is niet bepaald een vrolijk onderwerp.
Maar toch krijg ik hier vandaag een warm gevoel. Een warm gevoel omwille van de bijzondere aandacht die aan de slachtoffers van kindermishandeling wordt besteed. Een warm gevoel ook omwille van het forum dat jongeren hier krijgen om hun ervaringen en bedenkingen rond kindermishandeling te delen met leeftijdsgenoten, om samen rond dit onderwerp aan de slag te gaan.
In een wereld waar mensen steeds eisender tegenover elkaar staan, ook tegenover de zwakkeren in onze samenleving, vaak zonder elkaars grenzen te respecteren, is het bijzonder belangrijk om samen stil te staan bij datgene tot wat dergelijk gedrag kan leiden.
De jongeren hier aanwezig, jullie, zijn de volwassenen, de ouders van morgen. En het is goed dat jullie leren alert te zijn voor de spijtige werkelijkheid waar sommige kinderen dagdagelijks mee moeten leven.
Wanneer we aan kindermishandeling denken, denken we in de eerste plaats aan kinderen die thuis fysiek mishandeld of misbruikt worden.
Hier op de jeugdrechtbank in dit gebouw komen dag in dag uit kinderen over de vloer met een hele waaier van problemen.
Wat mij als jeugdrechter treft in al deze dossiers, wat als een rode draad door al deze dossiers loopt, is de loyaliteit van deze kinderen. Ik heb als jeugdrechter geleerd dat als je kind tegen je zegt "mama, jij bent de allerliefste van de hele wereld", dit niet noodzakelijk betekent dat je de taak als ouder goed vervult. Kinderen blijven oneindig lang loyaal aan hun ouders.
En het is die loyaliteit die het zo bijzonder zwaar maakt voor de kinderen die slachtoffer zijn van mishandeling in hun gezin, om ermee naar buiten te komen. Het is ook ondermeer die loyaliteit die de hulpverlening zo moeilijk maakt.
Het is een hele opdracht om kinderen die in een schrijnende situatie leven, te helpen om met hun problemen prijs te geven en om hen de nodige ondersteuning te bieden zodat zij kunnen opgroeien in een veilige en warme omgeving.
Een eerste stap, en hierin hebben we allemaal een belangrijke rol, is alert zijn en luisteren naar kinderen. Al diegenen die met kinderen te maken hebben, familie, buren, vrienden, leraren, hulpverleners, moeten aandachtig zijn voor de signalen die kinderen uitzenden, door hun verhalen, door hun gedrag, in hun spel. Wanneer kinderen op één of andere manier de hen soms van thuis opgelegde taboes doorbreken, moeten wij naar hen luisteren zonder hen te bruuskeren. We moeten hen laten zien dat er volwassenen zijn waarop zij wel kunnen vertrouwen.
Een tweede stap is kinderen blijven steunen en bevestigen in de weg die zij zijn ingeslagen. Want de loyaliteit zorgt ook voor schuldgevoelens. Indien een kind met een verhaal van mishandeling en verwaarlozing naar buiten komt, kan dit verstrekkende gevolgen hebben voor het gezin. Kinderen moeten blijven beseffen dat zij de slachtoffers zijn van de situatie en niet de schuldigen. Anders geraken kinderen, door hun schuldgevoelens, voor een tweede maal getraumatiseerd.
En een derde stap is het zo snel mogelijk bieden van stabiliteit en veiligheid. Kinderen moeten erop kunnen vertrouwen dat zij, als zij dan met hun problemen naar buiten komen, ook effectief snel de gepaste hulp zullen krijgen. Het is evident dat er in een eerste fase een periode van onzekerheid zal zijn, een periode waarin de hulpverlening een duidelijk beeld moet trachten te krijgen van de problemen, dat men moet nagaan wat er precies aan de hand is.
Maar deze periode moet zo kort mogelijk worden gehouden. En daarna moeten kinderen ofwel, als het kan, terug naar hun gezin met de nodige begeleiding, ofwel, als het moet, moet voor hen elders een veilige thuis worden gevonden.
Ik stel vast, en ik zeg dit met absoluut respect voor de enorme inzet van vele hulpverleners die elke dag opnieuw hun hart en hun energie aan onze kinderen geven, dat we hierin als maatschappij nog vaak te kort schieten.
Ik stel vast dat we, nadat kinderen de moeilijk stap hebben gezet om hun schrijnende situatie aan te kaarten, vaak niet in de mogelijkheid zijn om adequaat te reageren, maar dat we noodgedwongen met deze gekwetste kinderen een lange weg van verschillende plaatsingen moeten afleggen, dat er een lange tijd met deze kinderen wordt geleurd van het ene centrum naar het andere tehuis tot er een langdurige oplossing wordt gevonden. En als zij dan langdurig uit huis worden geplaatst, dan is er voor een aantal onder hen nog geen zekerheid dat zij daar effectief zullen kunnen opgroeien.
Toen ik pas jeugdrechter was, werd ik verzocht een aantal broertjes en zusjes te ontvangen op mijn kabinet om hen tot de orde te roepen omdat zij zich in het tehuis waar zij geplaatst waren, niet correct gedroegen. Er werd mij gevraagd om hen de duidelijke boodschap te geven dat, indien dit gedrag werd verder gezet, zij niet langer in het tehuis konden blijven.
Ik vond dit zeer confronterend. Kinderen die stout zijn, mogen een tijdje niet op de computer, of zij moeten naar hun kamer of krijgen een tijdlang huisarrest. Maar wanneer kinderen die niet bij hun ouders kunnen wonen, omwille van hun gedrag, niet langer op de plaats kunnen blijven waar zij een nieuwe thuis trachten te vinden, dan worden zij wel bijzonder streng gestraft.
Onlangs sprak ik met een hulpverlener die het woord 'kindercarrousel' in de mond nam. Hij sprak van een kind van 8 jaar dat bij hem was toegekomen en dat voordien reeds op 7 verschillende plaatsen werd opgevangen.
Deze toestanden zorgen ervoor dat de al zeer gekwetste kinderen zich opnieuw afgewezen voelen en hierdoor soms bijkomende trauma's oplopen.
Ik weet dat er initiatieven worden genomen om aan dit probleem te verhelpen. Ik ben er mij ook van bewust dat het geen gemakkelijke opdracht is.
Er is het gekende plaatsgebrek in de sector van de jeugdzorg, zowel voor de hulpverlening thuis als in tehuizen. Wanneer plaatsgebrek het nieuws haalt, gaat het vaak over jongeren die misdrijven hebben gepleegd. Maar voor de kinderen die vandaag onze aandacht krijgen, stellen zich dezelfde problemen en, volgens mij, met nog verstrekkender gevolgen.
Maar ook de wijze waarop beschikbare plaatsen worden verdeeld over behoeftige minderjarigen en de ondersteuning van de tehuizen om hen toe te laten de minderjarigen die hen zijn toevertrouwd, ook in moeilijke dagen, verder te begeleiden, zijn voor verbetering vatbaar.
Het is hier en nu niet de tijd of de plaats om de oorzaken en remedies van deze problematiek verder uit te diepen.
Maar we zijn het als maatschappij wel aan onze noodlijdende kinderen verplicht om hierover een breed debat te voeren, waarbij we buiten de bestaande lijnen moeten durven denken. Ook deze kinderen maken deel uit van onze samenleving van morgen. En om evenwichtig te kunnen opgroeien, om een toekomst te kunnen opbouwen, heeft ieder kind perspectief en zekerheid nodig.
Ik wil afsluiten met een de volgende anekdote:
Nog niet zo lang geleden kwam er een jongetje bij een collega-jeugdrechter. Hij had gehoord dat dit gebouw het vlinderpaleis werd genoemd. Hij vertelde de jeugdrechter dat hij wat teleurgesteld was, want hij had gedacht dat in het paleis overal vlinders zouden rondfladderen. Een mooi beeld. Nu, ik denk dat dit jongetje gelijk had. Eigenlijk komen hier, op de jeugdrechtbank, dagelijks vlinders binnengevlogen in ons paleis. Het zijn de kinderen zelf en ze zijn vaak gekwetst aan één of meer vleugels. En we mogen niet rusten of berusten zolang we niet voor elke vlinder die hier binnenvliegt, alles in het werk hebben gesteld om ervoor te zorgen dat hij, als hij dit paleis verlaat, als zijn dossier wordt afgesloten - vaak pas op het moment van zijn meerderjarigheid, hier met sterke vleugels terug buiten vliegt zodat hij met voldoende zelfvertrouwen aan het volwassen leven kan beginnen.
Dank u voor uw aandacht.
naar boven
Toespraak van Marleen Dejonckheere op de Werelddag tegen Kindermishandeling, Antwerpen, 19 november 2008
Bond zonder Naam vraagt de realisatie van een veiligheidsplan voor kinderen, slachtoffer van huiselijk geweld.
12 jaar geleden, Kerstavond '96 was het, toen ze vanuit het ziekenhuis bij BZN De Stobbe werd binnengebracht. Vooraan de 30 en 6 kinderen. Haar gezicht blauw gestampt door haar man. Kort daarvoor was ze het kind waarvan ze zwanger was verloren als gevolg van het geweld. Herhaalde opnames in het ziekenhuis hadden gemaakt dat de dokters nu naar ons doorverwezen. Wat we zagen was een verwilderd gezin waarbinnen geweld alomtegenwoordig was.
Na drie maanden beslist de vrouw dat ze met haar kinderen alleen wil gaan wonen. We waren bezorgd en informeerden jeugdbrigade en andere diensten. meer konden we niet...
Een paar weken geleden kregen we een bezorgde telefoon van een jonge maatschappelijk werkster die bij het gezin langs ging. Bij haar aankomst hoorde ze het geroep tot op de straat. Binnen werd gevochten. De blauwe lijn werd gebeld,... de vrouw werd verhoord en doet haar verhaal van jarenlange mishandeling. De man werd verhoord en ontkende alles. Men liet hem terug naar huis gaan. U hoort het goed , hij ging terug naar huis.
Er is weinig verbeelding voor nodig om je voor te stellen wat er bij zijn thuiskomst kan gebeurd zijn. 4 Van de kinderen die 12 jaar geleden bij ons werden binnengebracht als slachtoffertjes van huiselijk geweld, zijn vandaag jonge mensen met een strafblad geworden. Ze hanteren zelf de taal van het geweld. Ze hebben dossiers bij ziekenhuizen, bij jeugdrechters, politie, en bij ons. Ze brachten tijd door in instellingen. Het geweld is al die jaren blijven duren.
Engeland en premier Brown worden deze dagen wakker geschud door de zaak van baby P. Het kindje werd maandenlang gemarteld door de vriend van zijn moeder. Het gezin stond onder toezicht van de sociale dienst.
Er waren signalen genoeg. De kleine P liep in 2007 over een periode van 8 maanden meer dan 50 verwondingen op. Meer dan 60 maal kregen de ouders bezoek van sociale werkers en gezondheidsexperts, maar niemand achtte het nodig het kindje bij de moeder weg te halen.
Ook bij ons zijn kinderen overleden. In 2004 haalde de driejarige S. uitvoerig de pers toen hij stierf na verwaarlozing en mishandeling. Moeder had het kind drie dagen achtergelaten bij een drugsverslaafde vriend, die S zodanig mishandelde dat hij stierf. Het gezin was bij diverse diensten gekend.
Deze kinderen zijn overleden. De kinderen die 12 jaar in een gewelddadige omgeving zijn opgegroeid zijn geestelijk vermoord.
In de zaak van Baby P in Engeland blijkt dat 4 ministers 6 maanden voor de dood van baby P gewaarschuwd werden voor de slechte werking van de sociale diensten.
4 Jaar geleden vroegen wij op de Grote markt aan de drie beleidsniveaus om het crisisvolle van de toestand 'bij ons' te erkennen. Iemand moet voor fundamentele verandering zorgen.
We staan hier voor de 4e keer op rij en vragen met aandrang om de ernst van de toestand te erkennen en van daaruit te zorgen voor de realisatie van een kwalitatief korte keten veiligheidsplan voor kinderen die slachtoffer zijn van geweld binnen hun gezin.
Onze samenleving voorziet in een schitterend traject voor het kind dat van z'n fietsje valt en zijn beentje breekt. Een even schitterend plan kan gerealiseerd worden voor het kind dat slachtoffer is van gezinsgeweld.
Wordt Antwerpen de eerste stad - provincie die prioriteit geeft aan het realiseren van een degelijk veiligheidsplan ? Alle actoren zijn in dit huis bijeen. Justitie, het hoofd van de politie, zorgsector, beleidsmensen en de jonge mensen die alvast met hun werk aangeven dat ze veilige kinderjaren een topprioriteit vinden.
We zien de complexiteit van de positie van beleidsmensen. Het systeem waarbinnen politici moeten werken is niet min. Zoveel complexe dossiers die je aandacht opeisen, bovendien riskeer je afgestraft te worden indien je noodzakelijke maar onpopulaire maatregelen treft. Politieke moed kan politieke zelfmoord zijn.
En toch. we zijn het met de Britse arts en schrijver Theodore Dalrymple eens dat misdadigers zich voor hun misdaden niet kunnen verbergen achter een ongelukkige jeugd. Elke dag verwachten we van jonge mensen die opgegroeid zijn in een terreuromgeving dat ze opstaan uit het systeem dat hen geschaad heeft en dat ze verantwoordelijkheid opnemen voor hun gedrag. Hoeveel ze ook geleden hebben, we moedigen hen aan uit de onmacht te stappen en het beste in zichzelf te ontwikkelen. Wanneer dat gebeurt wordt een wezenlijk verschil gerealiseerd.
Ook BZN De Stobbe wil zich niet langer verbergen achter het ekskuus van falende systemen. Vorig jaar zijn we uit de onmacht en naar de rechter gestapt omdat een kind niet de veiligheid kreeg waar het recht op heeft. We hebben toen de ministers van Justitie en van Welzijn gedagvaard. Volgend jaar in april komt de zaak ten gronde voor. Zou het niet schitterend zijn indien we tegen die tijd zouden kunnen aantonen dat het beleid het probleem ten gronde heeft opgepakt ?
Wij geloven meer dan ooit dat we beleidsmensen hebben die bereid zijn om uit de onmacht van 'hun' systeem te stappen. Beleidsmensen die hun verantwoordelijkheid willen opnemen. Het is die moed en verantwoordelijkheidszin die onze samenleving nodig heeft, wellicht meer dan wat ook.
Dank de steun, van de Provincie en de Stad ,zijn gezinsdiagnostiek en gezinsbehandeling reeds een feit. We blijven echter met z'n allen veel te laat komen indien politiemensen bij intra familiaal geweld niet de mogelijkheid hebben om in afwachting van het onderzoek, veiligheid voor het gezin te installeren en indien er geen kwalitatieve trajectopvolging gerealiseerd wordt.
Bond zonder Naam De Stobbe vraagt Gouverneur Kathy Berckx, Burgemeester Patrick Janssens, Minister van Justitie Jo van Deurzen, Minister van Welzijn Steven van Ackere en onze schepen sociale zaken Monica Deconinck om met hoogdringendheid een overleg te organiseren tijdens hetwelk de afspraken gemaakt worden, nodig voor de realisatie van crisisopvang en trajectbegeleiding voor kinderen, slachtoffer van huiselijk geweld.
Yes, we can. het is weinig origineel als slotzin maar het is de beste samenvatting van de overtuiging van waaruit we hier voor de 4e keer op rij staan.
naar boven
Toespraak van Gouverneur Cathy Berx
Mevrouw, burgemeester, dames en heren,
Ik droom van een stad, van een provincie, van een regio, van een land waar het psychisch lijdend kind even snel efficiënt en professioneel wordt geholpen als het kind dat op de trampoline een been breekt. Die zin heeft mij enorm getroffen toen ik BZN De Stobbe ben gaan bezoeken. Het is één van de eerste bezoeken die ik heb afgelegd toen ik net gouverneur werd. Dit heeft mij ook nooit meer losgelaten. Wat mij nog meer trof was dat BZN De Stobbe niet zelf berust, het niet bij woorden laat, maar zelf ook de hele hulpverlening heeft omgegooid vanuit een sterk verantwoordelijkheidsdenken. Vanuit confronterende verantwoordelijkheid vragen heeft gesteld aan mensen, maar ook aan instellingen en overheden, want het is niet waar dat als iedereen verantwoordelijk is, niemand verantwoordelijk is: dan is iedereen verantwoordelijk.
Ik was dan ook getroffen door de filmpjes met name. Ik denk dat we er maar zijn als iedereen een groot schuldgevoel heeft wanneer hij de ogen gesloten heeft voor geweld dat hij ziet, dat hij vaststelt. We zullen er ook maar zijn wanneer ouders zeer goed beseffen wat de impact is van de keuze die ze maken in hun leven op kinderen. We zullen er ook maar zijn wanneer het perspectief is dat wanneer gevallen van geweld zich hebben voorgedaan, dat met de juiste antwoorden er wel degelijk weer toekomstperspectief is. Het is meer dan alleen maar woorden, het is werken. En de provincie heeft ook op voorstel van BZN De Stobbe, denk ik, zeer terecht veel geld geïnvesteerd in het positive parent program, dus het triple P van Matt Saunders, de Australische wetenschapper. We moeten dat blijven doen, maar we zijn er niet om alleen maar te sensibilizeren. Inzetten op opvoeding dat is cruciaal belangrijk. Preventie, daar begint het, maar we moeten ook die stap verder zetten en die crisisopvang, die keten - want dat is een keten - die je moet sluitend maken. Het kan niet dat daar één schakel in ontbreekt.
Ik wil BZN De Stobbe van harte feliciteren. Ik wil de jongeren feliciteren voor de enorme inzet, gedrevenheid en engagement waarmee ze de discussie over mishandeling zijn aangegaan. Want ik denk dat, wanneer jongeren nu al zo sterk nadenken over geweld en onze samenleving geweldlozer kan worden, dat zij ook zelf op een geweldloze manier zullen en kunnen gaan leven en er zeer alert voor zijn. Vandaar mijn oprechte felicitaties namens de hele provincie. We moeten dadelijk samengaan. Ik heb de oproep, het appél zeer sterk gehoord. Het is nu een kwestie van dat ook concreet te maken en ook te realiseren met steun van allen. Want iedereen is effectief verantwoordelijk.
Ik dank u.
naar boven
Toespraak van burgermeester Patrick Janssens
Dames en heren,
Ik denk dat het belang van het thema intrafamiliaal geweld in het algemeen, kindermishandeling in het bijzonder, niet genoeg kan benadrukt worden. Ik ga u misschien ten overvloede toch een paar cijfers geven over onze Antwerpse stad en onze Antwerpse samenleving. Als we naar de statistieken kijken zien we in 2006, 2000 geregistreerde feiten in 2007, 4000 geregistreerde feiten en in een willekeurige week van 2007, 193 geregistreerde feiten. Hieruit blijkt een vooruitgang; En de cijfers zijn hopelijk niet alleen te wijten aan een toename van het geweld maar ook aan een toename van de erkenning en de registratie van het probleem. De Stobbe heeft zeker bijgedragen aan het op de kaart zetten van de problematiek Ook uw dikwijls moeilijke en uitdagende boodschappen voor het beleid hebben daar zeker in mee geholpen. Het is zoals u daarnet zei, mevr. Dejonckheere, niet de eerste keer dat u ons hier op aanspreekt. Ik zal de eerste zijn om dat toe te geven dat we er nog lang niet zijn. En u zal ook niet talmen om mij en de gouverneur hierop aan te spreken en ons ook te dagvaarden. We falen nog heel veel, het mankeert aan voldoende regie en coördinatie.
De case die u net breng illustreert dit, een case die wat De Stobbe betrof begon in 1996 en die vandaag terug aan de orde is. Ik heb wat zoekwerk gedaan en ik moet u zeggen dat op vandaag - we zijn nu 12 jaar later - u bent nog heel vriendelijk geweest met wat u gezegd hebt - op vandaag zijn er bij ons weten in dat gezin drie verschillende diensten van onze eigen politie aanwezig en 16 tweede lijndiensten zijn in contact geweest met dat gezin.
Van jeugdbrigade tot onze cel jongerencriminaliteit want ondertussen zijn slachtoffer hulp, buurtregie, de jeugddienst, de VDAB, werkwijzer, Everberg, de overstap, thuisbegeleiding ... Ze wisten het niet van elkaar, er was dus zeker geen sprake van coördinatie en regie.
We steunen de vragen die u daarover stelt, en ik denk dat we eens te meer met provincie en stad en de andere niveaus die u hebt aangeraakt dit gesprek moeten durven aangaan. Niet omdat we denken dat we op korte termijn de wereld perfect zullen maken maar omdat elk kind, elk gezin waar we een verbetering van de toestand krijgen de moeite waard is om zo'n inspanningen te doen. En we zijn dat verplicht. We hebben al iets gedaan ,al pretendeer ik niet dat het genoeg is; De stad Antwerpen samen met de procureur hebben in het nieuwe zonaal veiligheidsplan 2009-2012 intrafamiliaal geweld als een prioriteit erkent. Dat is bij mijn weten voor de eerste keer en dat betekent dat dit prioriteit moet krijgen. In Nederland hebben we een interessant experiment gezien dat er is opgenomen in de wetgeving: het huisverbod. De toegang tot het huis kan hierbij aan de dader worden geweigerd. Dit maakt het mogelijk dat een acute situatie van geweld kan stoppen en ondertussen een geïntegreerd plan kan worden opgesteld. Ik heb hierover een gesprek gehad met de minister van justitie omtrent de mogelijkheid om het ook in ons land te installeren. Dit is zeker niet genoeg maar we gaan de volgende uitdagingen aan.
Er is daarnet ook terecht gewezen op de noodzaak van crisisopvang. Een dag als vandaag kan een belangrijke bijdrage leveren om het probleem uit de verborgenheid te halen.
Dank u wel.
naar boven
Gedicht 'ben ik', stadsdichter Joke van Leeuwen
ben ik niet goed wel goed ben ik
ben ik niet niet van mij ben ik van
ongevraagde krassers in mijn kas
draag ik geen veilig vel mag ik
geen dak van licht dat dit dat dit
weg weg en alles alles dan
zie wat ik zeg dat ik niet zeggen kan
naar boven
Uitnodiging voor de werelddag
Bekijk hier de uitnodiging van editie 2008.
naar boven
Bekijk alvast het programma
Bekijk alvast hier het programma van editie 2008.
naar boven
Met gemak je weg vinden
Het adres: Bolivarplaats 20, 2018 Antwerpen (Gerechtsgebouw Antwerpen)
Klik hier om de map te bekijken.
naar boven
STUKYOUTOO
In Amsterdam West hebben jongeren die (eigen) ervaring hebben met kindermishandeling, een theaterstuk tegen kindermishandeling gemaakt, met de bedoeling om andere jongeren te informeren.
'Wij hebben dit meegemaakt en we vinden dit niet normaal. Als jij het meemaakt mag je het ook niet normaal vinden en hulp zoeken. Laten we erover spreken'
De STUK aanpak heeft succes bij jongeren en daarom nodigde BZN Atlas de STUK jongeren uit naar Antwerpen. Ter gelegenheid van de Werelddag tegen kindermishandeling op 19 en 20 november brachten zij het STUK theater tegen kindermishandeling. De voorstelling maakte zeer veel indruk en bewees dat de STUK aanpakt werkt en dat jongeren zeer goed in staat zijn om elkaar helder te informeren over hun (eigen) ervaringen.
Het STUKYOUTOO project sluit hier bij aan maar biedt aan meer jongeren de kans om deel te nemen. Jongeren tussen de 13 en de 26 jaar die ervaring, in de meeste ruime zin van het woord, hebben met kindermishandeling, verwaarlozing, huiselijk geweld, geweld in jonge relaties maken onder begeleiding 'filmverhalen' over hun ervaring. Iedereen bepaalt zelf waaruit zijn medewerking bestaat. Sommigen leveren tekst, anderen komen in beeld, weer een andere doet camera, maakt animaties of brengt een persoonlijke getuigenis.
Deze verhalen worden geplaatst op Youtube en breed verspreid via jongerensites en andere netwerken op het internet. De verhalen zijn gericht op het versterken van inzicht en zelfvertrouwen van henzelf en lotgenoten. Er komen minstens 30 filmverhalen variërend van 30 seconden tot 4 minuten. Aan het begin of eind van ieder filmpje wordt informatie gegeven over waar jongeren advies of hulp kunnen krijgen, of wat je zou kunnen doen als je zélf (of iemand in je omgeving) slachtoffer bent van mishandeling.
De "filmverhalen" zullen op de werelddag tegen kindermishandeling op 19 november 2008 publiekelijk gelanceerd worden en geplaatst op Youtube.
Voor verdere informatie:
stuktheater.nl
Mail bznatlas
Mail stuktheater
naar boven
Het verslag van werelddag 2008
Uitnodiging voor de werelddag
Bekijk alvast het programma
Met gemak je weg vinden
STUKYOUTOO
Het verslag van werelddag 2008
19 november 2008, Werelddag tegen Kindermishandeling was een mooie dag in het schitterende kader van het "Vlinderpaleis", met veel aanwezigen en veel persbelangstelling.
H.K.H. Prinses Mathilde zegde in haar toespraak dat ze de strijd tegen kindermishandeling en -verwaarlozing blijft steunen omdat het gewoon niet kàn dat kinderen geëxploiteerd worden of dat men hun welzijn en ontwikkeling schaadt. Nadien drukte ze op de rode knop om het eerste filmpje van het STUKYOUTOO project officieel op Youtube te zetten.
Jeugdrechter Fabienne Nackaerts reageerde dat het goed is dat er bijzondere aandacht wordt besteed aan de slachtoffers van kindermishandeling en dat het goed is dat jongeren hun ervaringen en bedenkingen rond kindermishandeling kunnen delen met leeftijdsgenoten. Maar ze voegde er ook aan toe dat we het als maatschappij aan onze noodlijdende kinderen verplicht zijn ieder kind perspectief en zekerheid te bieden.
Marleen Dejonckheere, directrice van het centrum voor integrale gezinszorg BZN De Stobbe opende met een sterke casus van een gezin dat reeds 12 jaar geleden gekend stond bij politie en hulpverlening maar waar al die tijd het geweld is blijven voortduren. Nogmaals herhaalde ze dat het schitterende traject dat de samenleving voorziet als een kind van zijn fietsje valt en zijn beentje breekt ook moet gerealiseerd worden voor het kind slachtoffer van gezinsgeweld.
Zowel Gouverneur Cathy Berx en Burgemeester Patrick Janssens benadrukten in hun tussenkomst dat ze hun verantwoordelijkheid voor deze kinderen willen opnemen. De aanwezigen keken vervolgens geboeid en ontroerd naar de 9 filmpjes die werden vertoond en naar het interview met de jongeren. Oprecht, helder en authentiek en met humor hebben jongeren in beelden deze problematiek vertaald.
Verder bracht de stadsdichter Joke van Leeuwen het gedicht 'ben ik'. Een stamelend maar, voor slachtoffers, zeer herkenbaar gedicht dat af sloot met een krachtig appel . "Zie wat ik zeg dat ik niet zeggen kan!" roept ons op om alert te zijn voor kinderen die in het verborgene met geheim geweld moet leven.
Tot slot zong Philip Robrecht "Wij zullen doorgaan" waarbij werd aangeven dat we onze verantwoordelijkheid zullen blijven opnemen en ons zullen blijven inzetten om van "veilige kinderjaren" een topprioriteit te maken. Alle aanwezigen kregen een bedrukt omslagje met papieren zakdoekjes een klein teken van aandacht voor kindertranen.
Nadien ging het evenement verder op het Theaterplein voor HetPaleis , tempel van kinder-en jongerencultuur, waar op de luifel de laatste zin van het gedicht prijkt als een blijvend baken in de stad.
naar boven
Toespraak van HKH Prinses Mathilde op de Werelddag tegen Kindermishandeling, Antwerpen, 19 november 2008
Dames en Heren,
Beste meisjes en jongens,
Dat we hier vandaag opnieuw samenzijn voor de Werelddag tegen Kindermishandeling is veelzeggend. Maar dat de maatschappij zich engageert om de aandacht hierop te vestigen, verheugt mij dan weer. Gelukkig is dit probleem dan toch bespreekbaar geworden.
Ik blijf de strijd tegen kindermishandeling en -verwaarlozing steunen omdat het gewoon niet kàn dat kinderen geëxploiteerd worden of dat men hun welzijn en ontwikkeling schaadt. Aandacht en een rigoureuze aanpak blijven nodig. Ik zou durven zeggen - nu meer dan ooit.
Het is immers bedroevend vast te stellen dat kindermishandeling die leidt tot kleutersterfte, spijtig genoeg tot op vandaag nog vaak voorkomt - en dat mishandeling juist voorkomt in de huiselijke kring, die kinderen geborgenheid, veiligheid en liefde zou moeten geven. Maar ook buiten het gezin moeten we alert blijven: op school, in de vereniging, binnen de vriendenkring. Zelfs tussen leeftijdgenoten vindt onverantwoord gedrag plaats. Het is belangrijk tijdig signalen op te vangen die kunnen wijzen op specifieke vormen van mishandeling.
Ik blijf dan ook herhalen dat "elk kind belangrijk is" en dat "elk kind evenwaardig is en de beste kansen verdient in het leven" We moeten ouders die het nodig hebben, ondersteunen om deze doelstelling te bereiken.
Een mishandeld kind draagt een geheim verdriet met zich mee dat het vaak niet kan uiten. Daarom is het zo belangrijk om bewustwording en preventie centraal te plaatsen in de aanpak van deze schrijnende toestanden.
Tot de jongeren hier aanwezig -maar ook elders- zeg ik het volgende:
Voor jongeren zoals jullie, die zich inschrijven in deze logica van preventie, die zelf actief het heft in handen nemen, heb ik veel bewondering.
Ik kijk dan ook echt uit naar jullie werk van de voorbije weken op school. Voor het eigen leed is er immers geen betere spreekbuis dan zijn leeftijd- en lotgenoten.
De filmpjes die jullie gemaakt hebben en die straks via het populaire YouTube de wereld worden ingestuurd, kunnen niet anders dan een positief effect hebben.
Jullie bijdrage zal zeker een enorme steun betekenen voor de jongeren die het slachtoffer zijn van misbruiken. Het zal hen helpen uit hun isolement te treden. Jullie boodschappen op het internet zullen hen helpen de opgelopen schade zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant te verzachten. Omdat jullie "laten zien, wat zij niet zeggen"...
Jullie hebben dat schitterend gedaan!
Dames en Heren,
Ik kijk samen met u met nieuwsgierigheid uit naar het resultaat, al ben ik er nu al van overtuigd dat de impact ervan groot zal zijn. Ik heb er alle vertrouwen in dat kinderen die slachtoffer zijn van gezinsgeweld er zich door gesterkt zullen voelen in hun zelfbeeld en waardigheid.
Ik nodig u nu graag uit te luisteren naar de jongeren zelf!
naar boven
Toespraak van Fabienne Nackaerts op de Werelddag tegen Kindermishandeling, Antwerpen, 19 november 2008
Mevrouw,
Mevrouw de Provinciegouverneur, Mijnheer de Burgemeester, Mijnheer de Voorzitter, Mijnheer de Procureur, Mijnheer de Stafhouder,
Dames en heren,
Jongens en meisjes,
Het onderwerp van onze samenkomst, kindermishandeling, is niet bepaald een vrolijk onderwerp.
Maar toch krijg ik hier vandaag een warm gevoel. Een warm gevoel omwille van de bijzondere aandacht die aan de slachtoffers van kindermishandeling wordt besteed. Een warm gevoel ook omwille van het forum dat jongeren hier krijgen om hun ervaringen en bedenkingen rond kindermishandeling te delen met leeftijdsgenoten, om samen rond dit onderwerp aan de slag te gaan.
In een wereld waar mensen steeds eisender tegenover elkaar staan, ook tegenover de zwakkeren in onze samenleving, vaak zonder elkaars grenzen te respecteren, is het bijzonder belangrijk om samen stil te staan bij datgene tot wat dergelijk gedrag kan leiden.
De jongeren hier aanwezig, jullie, zijn de volwassenen, de ouders van morgen. En het is goed dat jullie leren alert te zijn voor de spijtige werkelijkheid waar sommige kinderen dagdagelijks mee moeten leven.
Wanneer we aan kindermishandeling denken, denken we in de eerste plaats aan kinderen die thuis fysiek mishandeld of misbruikt worden.
Hier op de jeugdrechtbank in dit gebouw komen dag in dag uit kinderen over de vloer met een hele waaier van problemen.
- We zien kinderen die thuis vernederd worden, waar niet naar wordt omgekeken.
- We zien ouders die in een echtscheiding de kinderen als speelbal gebruiken om wraak te nemen op de andere ouder.
- We zien kinderen die dagelijks getuige zijn van de agressie tussen hun ouders.
- We zien ook kinderen die geen ouders hebben, die soms uit een ver land hier naartoe komen en die in hun thuisland en onderweg mishandeld, gebruikt en gekwetst zijn.
Wat mij als jeugdrechter treft in al deze dossiers, wat als een rode draad door al deze dossiers loopt, is de loyaliteit van deze kinderen. Ik heb als jeugdrechter geleerd dat als je kind tegen je zegt "mama, jij bent de allerliefste van de hele wereld", dit niet noodzakelijk betekent dat je de taak als ouder goed vervult. Kinderen blijven oneindig lang loyaal aan hun ouders.
En het is die loyaliteit die het zo bijzonder zwaar maakt voor de kinderen die slachtoffer zijn van mishandeling in hun gezin, om ermee naar buiten te komen. Het is ook ondermeer die loyaliteit die de hulpverlening zo moeilijk maakt.
Het is een hele opdracht om kinderen die in een schrijnende situatie leven, te helpen om met hun problemen prijs te geven en om hen de nodige ondersteuning te bieden zodat zij kunnen opgroeien in een veilige en warme omgeving.
Een eerste stap, en hierin hebben we allemaal een belangrijke rol, is alert zijn en luisteren naar kinderen. Al diegenen die met kinderen te maken hebben, familie, buren, vrienden, leraren, hulpverleners, moeten aandachtig zijn voor de signalen die kinderen uitzenden, door hun verhalen, door hun gedrag, in hun spel. Wanneer kinderen op één of andere manier de hen soms van thuis opgelegde taboes doorbreken, moeten wij naar hen luisteren zonder hen te bruuskeren. We moeten hen laten zien dat er volwassenen zijn waarop zij wel kunnen vertrouwen.
Een tweede stap is kinderen blijven steunen en bevestigen in de weg die zij zijn ingeslagen. Want de loyaliteit zorgt ook voor schuldgevoelens. Indien een kind met een verhaal van mishandeling en verwaarlozing naar buiten komt, kan dit verstrekkende gevolgen hebben voor het gezin. Kinderen moeten blijven beseffen dat zij de slachtoffers zijn van de situatie en niet de schuldigen. Anders geraken kinderen, door hun schuldgevoelens, voor een tweede maal getraumatiseerd.
En een derde stap is het zo snel mogelijk bieden van stabiliteit en veiligheid. Kinderen moeten erop kunnen vertrouwen dat zij, als zij dan met hun problemen naar buiten komen, ook effectief snel de gepaste hulp zullen krijgen. Het is evident dat er in een eerste fase een periode van onzekerheid zal zijn, een periode waarin de hulpverlening een duidelijk beeld moet trachten te krijgen van de problemen, dat men moet nagaan wat er precies aan de hand is.
Maar deze periode moet zo kort mogelijk worden gehouden. En daarna moeten kinderen ofwel, als het kan, terug naar hun gezin met de nodige begeleiding, ofwel, als het moet, moet voor hen elders een veilige thuis worden gevonden.
Ik stel vast, en ik zeg dit met absoluut respect voor de enorme inzet van vele hulpverleners die elke dag opnieuw hun hart en hun energie aan onze kinderen geven, dat we hierin als maatschappij nog vaak te kort schieten.
Ik stel vast dat we, nadat kinderen de moeilijk stap hebben gezet om hun schrijnende situatie aan te kaarten, vaak niet in de mogelijkheid zijn om adequaat te reageren, maar dat we noodgedwongen met deze gekwetste kinderen een lange weg van verschillende plaatsingen moeten afleggen, dat er een lange tijd met deze kinderen wordt geleurd van het ene centrum naar het andere tehuis tot er een langdurige oplossing wordt gevonden. En als zij dan langdurig uit huis worden geplaatst, dan is er voor een aantal onder hen nog geen zekerheid dat zij daar effectief zullen kunnen opgroeien.
Toen ik pas jeugdrechter was, werd ik verzocht een aantal broertjes en zusjes te ontvangen op mijn kabinet om hen tot de orde te roepen omdat zij zich in het tehuis waar zij geplaatst waren, niet correct gedroegen. Er werd mij gevraagd om hen de duidelijke boodschap te geven dat, indien dit gedrag werd verder gezet, zij niet langer in het tehuis konden blijven.
Ik vond dit zeer confronterend. Kinderen die stout zijn, mogen een tijdje niet op de computer, of zij moeten naar hun kamer of krijgen een tijdlang huisarrest. Maar wanneer kinderen die niet bij hun ouders kunnen wonen, omwille van hun gedrag, niet langer op de plaats kunnen blijven waar zij een nieuwe thuis trachten te vinden, dan worden zij wel bijzonder streng gestraft.
Onlangs sprak ik met een hulpverlener die het woord 'kindercarrousel' in de mond nam. Hij sprak van een kind van 8 jaar dat bij hem was toegekomen en dat voordien reeds op 7 verschillende plaatsen werd opgevangen.
Deze toestanden zorgen ervoor dat de al zeer gekwetste kinderen zich opnieuw afgewezen voelen en hierdoor soms bijkomende trauma's oplopen.
Ik weet dat er initiatieven worden genomen om aan dit probleem te verhelpen. Ik ben er mij ook van bewust dat het geen gemakkelijke opdracht is.
Er is het gekende plaatsgebrek in de sector van de jeugdzorg, zowel voor de hulpverlening thuis als in tehuizen. Wanneer plaatsgebrek het nieuws haalt, gaat het vaak over jongeren die misdrijven hebben gepleegd. Maar voor de kinderen die vandaag onze aandacht krijgen, stellen zich dezelfde problemen en, volgens mij, met nog verstrekkender gevolgen.
Maar ook de wijze waarop beschikbare plaatsen worden verdeeld over behoeftige minderjarigen en de ondersteuning van de tehuizen om hen toe te laten de minderjarigen die hen zijn toevertrouwd, ook in moeilijke dagen, verder te begeleiden, zijn voor verbetering vatbaar.
Het is hier en nu niet de tijd of de plaats om de oorzaken en remedies van deze problematiek verder uit te diepen.
Maar we zijn het als maatschappij wel aan onze noodlijdende kinderen verplicht om hierover een breed debat te voeren, waarbij we buiten de bestaande lijnen moeten durven denken. Ook deze kinderen maken deel uit van onze samenleving van morgen. En om evenwichtig te kunnen opgroeien, om een toekomst te kunnen opbouwen, heeft ieder kind perspectief en zekerheid nodig.
Ik wil afsluiten met een de volgende anekdote:
Nog niet zo lang geleden kwam er een jongetje bij een collega-jeugdrechter. Hij had gehoord dat dit gebouw het vlinderpaleis werd genoemd. Hij vertelde de jeugdrechter dat hij wat teleurgesteld was, want hij had gedacht dat in het paleis overal vlinders zouden rondfladderen. Een mooi beeld. Nu, ik denk dat dit jongetje gelijk had. Eigenlijk komen hier, op de jeugdrechtbank, dagelijks vlinders binnengevlogen in ons paleis. Het zijn de kinderen zelf en ze zijn vaak gekwetst aan één of meer vleugels. En we mogen niet rusten of berusten zolang we niet voor elke vlinder die hier binnenvliegt, alles in het werk hebben gesteld om ervoor te zorgen dat hij, als hij dit paleis verlaat, als zijn dossier wordt afgesloten - vaak pas op het moment van zijn meerderjarigheid, hier met sterke vleugels terug buiten vliegt zodat hij met voldoende zelfvertrouwen aan het volwassen leven kan beginnen.
Dank u voor uw aandacht.
naar boven
Toespraak van Marleen Dejonckheere op de Werelddag tegen Kindermishandeling, Antwerpen, 19 november 2008
Bond zonder Naam vraagt de realisatie van een veiligheidsplan voor kinderen, slachtoffer van huiselijk geweld.
12 jaar geleden, Kerstavond '96 was het, toen ze vanuit het ziekenhuis bij BZN De Stobbe werd binnengebracht. Vooraan de 30 en 6 kinderen. Haar gezicht blauw gestampt door haar man. Kort daarvoor was ze het kind waarvan ze zwanger was verloren als gevolg van het geweld. Herhaalde opnames in het ziekenhuis hadden gemaakt dat de dokters nu naar ons doorverwezen. Wat we zagen was een verwilderd gezin waarbinnen geweld alomtegenwoordig was.
Na drie maanden beslist de vrouw dat ze met haar kinderen alleen wil gaan wonen. We waren bezorgd en informeerden jeugdbrigade en andere diensten. meer konden we niet...
Een paar weken geleden kregen we een bezorgde telefoon van een jonge maatschappelijk werkster die bij het gezin langs ging. Bij haar aankomst hoorde ze het geroep tot op de straat. Binnen werd gevochten. De blauwe lijn werd gebeld,... de vrouw werd verhoord en doet haar verhaal van jarenlange mishandeling. De man werd verhoord en ontkende alles. Men liet hem terug naar huis gaan. U hoort het goed , hij ging terug naar huis.
Er is weinig verbeelding voor nodig om je voor te stellen wat er bij zijn thuiskomst kan gebeurd zijn. 4 Van de kinderen die 12 jaar geleden bij ons werden binnengebracht als slachtoffertjes van huiselijk geweld, zijn vandaag jonge mensen met een strafblad geworden. Ze hanteren zelf de taal van het geweld. Ze hebben dossiers bij ziekenhuizen, bij jeugdrechters, politie, en bij ons. Ze brachten tijd door in instellingen. Het geweld is al die jaren blijven duren.
Engeland en premier Brown worden deze dagen wakker geschud door de zaak van baby P. Het kindje werd maandenlang gemarteld door de vriend van zijn moeder. Het gezin stond onder toezicht van de sociale dienst.
Er waren signalen genoeg. De kleine P liep in 2007 over een periode van 8 maanden meer dan 50 verwondingen op. Meer dan 60 maal kregen de ouders bezoek van sociale werkers en gezondheidsexperts, maar niemand achtte het nodig het kindje bij de moeder weg te halen.
Ook bij ons zijn kinderen overleden. In 2004 haalde de driejarige S. uitvoerig de pers toen hij stierf na verwaarlozing en mishandeling. Moeder had het kind drie dagen achtergelaten bij een drugsverslaafde vriend, die S zodanig mishandelde dat hij stierf. Het gezin was bij diverse diensten gekend.
Deze kinderen zijn overleden. De kinderen die 12 jaar in een gewelddadige omgeving zijn opgegroeid zijn geestelijk vermoord.
In de zaak van Baby P in Engeland blijkt dat 4 ministers 6 maanden voor de dood van baby P gewaarschuwd werden voor de slechte werking van de sociale diensten.
4 Jaar geleden vroegen wij op de Grote markt aan de drie beleidsniveaus om het crisisvolle van de toestand 'bij ons' te erkennen. Iemand moet voor fundamentele verandering zorgen.
We staan hier voor de 4e keer op rij en vragen met aandrang om de ernst van de toestand te erkennen en van daaruit te zorgen voor de realisatie van een kwalitatief korte keten veiligheidsplan voor kinderen die slachtoffer zijn van geweld binnen hun gezin.
Onze samenleving voorziet in een schitterend traject voor het kind dat van z'n fietsje valt en zijn beentje breekt. Een even schitterend plan kan gerealiseerd worden voor het kind dat slachtoffer is van gezinsgeweld.
Wordt Antwerpen de eerste stad - provincie die prioriteit geeft aan het realiseren van een degelijk veiligheidsplan ? Alle actoren zijn in dit huis bijeen. Justitie, het hoofd van de politie, zorgsector, beleidsmensen en de jonge mensen die alvast met hun werk aangeven dat ze veilige kinderjaren een topprioriteit vinden.
We zien de complexiteit van de positie van beleidsmensen. Het systeem waarbinnen politici moeten werken is niet min. Zoveel complexe dossiers die je aandacht opeisen, bovendien riskeer je afgestraft te worden indien je noodzakelijke maar onpopulaire maatregelen treft. Politieke moed kan politieke zelfmoord zijn.
En toch. we zijn het met de Britse arts en schrijver Theodore Dalrymple eens dat misdadigers zich voor hun misdaden niet kunnen verbergen achter een ongelukkige jeugd. Elke dag verwachten we van jonge mensen die opgegroeid zijn in een terreuromgeving dat ze opstaan uit het systeem dat hen geschaad heeft en dat ze verantwoordelijkheid opnemen voor hun gedrag. Hoeveel ze ook geleden hebben, we moedigen hen aan uit de onmacht te stappen en het beste in zichzelf te ontwikkelen. Wanneer dat gebeurt wordt een wezenlijk verschil gerealiseerd.
Ook BZN De Stobbe wil zich niet langer verbergen achter het ekskuus van falende systemen. Vorig jaar zijn we uit de onmacht en naar de rechter gestapt omdat een kind niet de veiligheid kreeg waar het recht op heeft. We hebben toen de ministers van Justitie en van Welzijn gedagvaard. Volgend jaar in april komt de zaak ten gronde voor. Zou het niet schitterend zijn indien we tegen die tijd zouden kunnen aantonen dat het beleid het probleem ten gronde heeft opgepakt ?
Wij geloven meer dan ooit dat we beleidsmensen hebben die bereid zijn om uit de onmacht van 'hun' systeem te stappen. Beleidsmensen die hun verantwoordelijkheid willen opnemen. Het is die moed en verantwoordelijkheidszin die onze samenleving nodig heeft, wellicht meer dan wat ook.
Dank de steun, van de Provincie en de Stad ,zijn gezinsdiagnostiek en gezinsbehandeling reeds een feit. We blijven echter met z'n allen veel te laat komen indien politiemensen bij intra familiaal geweld niet de mogelijkheid hebben om in afwachting van het onderzoek, veiligheid voor het gezin te installeren en indien er geen kwalitatieve trajectopvolging gerealiseerd wordt.
Bond zonder Naam De Stobbe vraagt Gouverneur Kathy Berckx, Burgemeester Patrick Janssens, Minister van Justitie Jo van Deurzen, Minister van Welzijn Steven van Ackere en onze schepen sociale zaken Monica Deconinck om met hoogdringendheid een overleg te organiseren tijdens hetwelk de afspraken gemaakt worden, nodig voor de realisatie van crisisopvang en trajectbegeleiding voor kinderen, slachtoffer van huiselijk geweld.
Yes, we can. het is weinig origineel als slotzin maar het is de beste samenvatting van de overtuiging van waaruit we hier voor de 4e keer op rij staan.
naar boven
Toespraak van Gouverneur Cathy Berx
Mevrouw, burgemeester, dames en heren,
Ik droom van een stad, van een provincie, van een regio, van een land waar het psychisch lijdend kind even snel efficiënt en professioneel wordt geholpen als het kind dat op de trampoline een been breekt. Die zin heeft mij enorm getroffen toen ik BZN De Stobbe ben gaan bezoeken. Het is één van de eerste bezoeken die ik heb afgelegd toen ik net gouverneur werd. Dit heeft mij ook nooit meer losgelaten. Wat mij nog meer trof was dat BZN De Stobbe niet zelf berust, het niet bij woorden laat, maar zelf ook de hele hulpverlening heeft omgegooid vanuit een sterk verantwoordelijkheidsdenken. Vanuit confronterende verantwoordelijkheid vragen heeft gesteld aan mensen, maar ook aan instellingen en overheden, want het is niet waar dat als iedereen verantwoordelijk is, niemand verantwoordelijk is: dan is iedereen verantwoordelijk.
Ik was dan ook getroffen door de filmpjes met name. Ik denk dat we er maar zijn als iedereen een groot schuldgevoel heeft wanneer hij de ogen gesloten heeft voor geweld dat hij ziet, dat hij vaststelt. We zullen er ook maar zijn wanneer ouders zeer goed beseffen wat de impact is van de keuze die ze maken in hun leven op kinderen. We zullen er ook maar zijn wanneer het perspectief is dat wanneer gevallen van geweld zich hebben voorgedaan, dat met de juiste antwoorden er wel degelijk weer toekomstperspectief is. Het is meer dan alleen maar woorden, het is werken. En de provincie heeft ook op voorstel van BZN De Stobbe, denk ik, zeer terecht veel geld geïnvesteerd in het positive parent program, dus het triple P van Matt Saunders, de Australische wetenschapper. We moeten dat blijven doen, maar we zijn er niet om alleen maar te sensibilizeren. Inzetten op opvoeding dat is cruciaal belangrijk. Preventie, daar begint het, maar we moeten ook die stap verder zetten en die crisisopvang, die keten - want dat is een keten - die je moet sluitend maken. Het kan niet dat daar één schakel in ontbreekt.
Ik wil BZN De Stobbe van harte feliciteren. Ik wil de jongeren feliciteren voor de enorme inzet, gedrevenheid en engagement waarmee ze de discussie over mishandeling zijn aangegaan. Want ik denk dat, wanneer jongeren nu al zo sterk nadenken over geweld en onze samenleving geweldlozer kan worden, dat zij ook zelf op een geweldloze manier zullen en kunnen gaan leven en er zeer alert voor zijn. Vandaar mijn oprechte felicitaties namens de hele provincie. We moeten dadelijk samengaan. Ik heb de oproep, het appél zeer sterk gehoord. Het is nu een kwestie van dat ook concreet te maken en ook te realiseren met steun van allen. Want iedereen is effectief verantwoordelijk.
Ik dank u.
naar boven
Toespraak van burgermeester Patrick Janssens
Dames en heren,
Ik denk dat het belang van het thema intrafamiliaal geweld in het algemeen, kindermishandeling in het bijzonder, niet genoeg kan benadrukt worden. Ik ga u misschien ten overvloede toch een paar cijfers geven over onze Antwerpse stad en onze Antwerpse samenleving. Als we naar de statistieken kijken zien we in 2006, 2000 geregistreerde feiten in 2007, 4000 geregistreerde feiten en in een willekeurige week van 2007, 193 geregistreerde feiten. Hieruit blijkt een vooruitgang; En de cijfers zijn hopelijk niet alleen te wijten aan een toename van het geweld maar ook aan een toename van de erkenning en de registratie van het probleem. De Stobbe heeft zeker bijgedragen aan het op de kaart zetten van de problematiek Ook uw dikwijls moeilijke en uitdagende boodschappen voor het beleid hebben daar zeker in mee geholpen. Het is zoals u daarnet zei, mevr. Dejonckheere, niet de eerste keer dat u ons hier op aanspreekt. Ik zal de eerste zijn om dat toe te geven dat we er nog lang niet zijn. En u zal ook niet talmen om mij en de gouverneur hierop aan te spreken en ons ook te dagvaarden. We falen nog heel veel, het mankeert aan voldoende regie en coördinatie.
De case die u net breng illustreert dit, een case die wat De Stobbe betrof begon in 1996 en die vandaag terug aan de orde is. Ik heb wat zoekwerk gedaan en ik moet u zeggen dat op vandaag - we zijn nu 12 jaar later - u bent nog heel vriendelijk geweest met wat u gezegd hebt - op vandaag zijn er bij ons weten in dat gezin drie verschillende diensten van onze eigen politie aanwezig en 16 tweede lijndiensten zijn in contact geweest met dat gezin.
Van jeugdbrigade tot onze cel jongerencriminaliteit want ondertussen zijn slachtoffer hulp, buurtregie, de jeugddienst, de VDAB, werkwijzer, Everberg, de overstap, thuisbegeleiding ... Ze wisten het niet van elkaar, er was dus zeker geen sprake van coördinatie en regie.
We steunen de vragen die u daarover stelt, en ik denk dat we eens te meer met provincie en stad en de andere niveaus die u hebt aangeraakt dit gesprek moeten durven aangaan. Niet omdat we denken dat we op korte termijn de wereld perfect zullen maken maar omdat elk kind, elk gezin waar we een verbetering van de toestand krijgen de moeite waard is om zo'n inspanningen te doen. En we zijn dat verplicht. We hebben al iets gedaan ,al pretendeer ik niet dat het genoeg is; De stad Antwerpen samen met de procureur hebben in het nieuwe zonaal veiligheidsplan 2009-2012 intrafamiliaal geweld als een prioriteit erkent. Dat is bij mijn weten voor de eerste keer en dat betekent dat dit prioriteit moet krijgen. In Nederland hebben we een interessant experiment gezien dat er is opgenomen in de wetgeving: het huisverbod. De toegang tot het huis kan hierbij aan de dader worden geweigerd. Dit maakt het mogelijk dat een acute situatie van geweld kan stoppen en ondertussen een geïntegreerd plan kan worden opgesteld. Ik heb hierover een gesprek gehad met de minister van justitie omtrent de mogelijkheid om het ook in ons land te installeren. Dit is zeker niet genoeg maar we gaan de volgende uitdagingen aan.
Er is daarnet ook terecht gewezen op de noodzaak van crisisopvang. Een dag als vandaag kan een belangrijke bijdrage leveren om het probleem uit de verborgenheid te halen.
Dank u wel.
naar boven
Gedicht 'ben ik', stadsdichter Joke van Leeuwen
ben ik niet goed wel goed ben ik
ben ik niet niet van mij ben ik van
ongevraagde krassers in mijn kas
draag ik geen veilig vel mag ik
geen dak van licht dat dit dat dit
weg weg en alles alles dan
zie wat ik zeg dat ik niet zeggen kan
naar boven
Uitnodiging voor de werelddag
Bekijk hier de uitnodiging van editie 2008.
naar boven
Bekijk alvast het programma
Bekijk alvast hier het programma van editie 2008.
naar boven
Met gemak je weg vinden
Het adres: Bolivarplaats 20, 2018 Antwerpen (Gerechtsgebouw Antwerpen)
Klik hier om de map te bekijken.
naar boven
STUKYOUTOO
In Amsterdam West hebben jongeren die (eigen) ervaring hebben met kindermishandeling, een theaterstuk tegen kindermishandeling gemaakt, met de bedoeling om andere jongeren te informeren.
'Wij hebben dit meegemaakt en we vinden dit niet normaal. Als jij het meemaakt mag je het ook niet normaal vinden en hulp zoeken. Laten we erover spreken'
De STUK aanpak heeft succes bij jongeren en daarom nodigde BZN Atlas de STUK jongeren uit naar Antwerpen. Ter gelegenheid van de Werelddag tegen kindermishandeling op 19 en 20 november brachten zij het STUK theater tegen kindermishandeling. De voorstelling maakte zeer veel indruk en bewees dat de STUK aanpakt werkt en dat jongeren zeer goed in staat zijn om elkaar helder te informeren over hun (eigen) ervaringen.
Het STUKYOUTOO project sluit hier bij aan maar biedt aan meer jongeren de kans om deel te nemen. Jongeren tussen de 13 en de 26 jaar die ervaring, in de meeste ruime zin van het woord, hebben met kindermishandeling, verwaarlozing, huiselijk geweld, geweld in jonge relaties maken onder begeleiding 'filmverhalen' over hun ervaring. Iedereen bepaalt zelf waaruit zijn medewerking bestaat. Sommigen leveren tekst, anderen komen in beeld, weer een andere doet camera, maakt animaties of brengt een persoonlijke getuigenis.
Deze verhalen worden geplaatst op Youtube en breed verspreid via jongerensites en andere netwerken op het internet. De verhalen zijn gericht op het versterken van inzicht en zelfvertrouwen van henzelf en lotgenoten. Er komen minstens 30 filmverhalen variërend van 30 seconden tot 4 minuten. Aan het begin of eind van ieder filmpje wordt informatie gegeven over waar jongeren advies of hulp kunnen krijgen, of wat je zou kunnen doen als je zélf (of iemand in je omgeving) slachtoffer bent van mishandeling.
De "filmverhalen" zullen op de werelddag tegen kindermishandeling op 19 november 2008 publiekelijk gelanceerd worden en geplaatst op Youtube.
Voor verdere informatie:
stuktheater.nl
Mail bznatlas
Mail stuktheater
naar boven
lees hier de disclaimer © 2006 - 2010 BZN Atlas sitemap design door Paul Olyslager